Lviv’deki yerinden edilmiş sanatçılar, Ukrayna’nın hikayesini anlatmak için savaş karşıtı eserler yaratıyor



Lviv'deki yerinden edilmiş sanatçılar, Ukrayna'nın hikayesini anlatmak için savaş karşıtı eserler yaratıyor

Ukrayna’nın en ünlü görsel sanatçılarından biri, Rus işgalinin ilk günlerinde Kiev’deki evini terk ettiğinde, Lviv Belediye Sanat Merkezi’ne gitti. Vlada Ralko, geçen ay tesise sığınan yüzlerce yerinden edilmiş insan arasına yerleşti.

Şimdi yine bir sanat galerisi, burada birkaç hafta sessizce geçiren ve işgali betimleyen 100’den fazla çizim yapan Bayan Ralko da dahil olmak üzere Ukrayna’nın dört bir yanından sanatçıların savaş zamanı çalışmalarını sergiliyor.

Aynı dönemde, Lviv’den bir rapçi olan Stepan Burban, yakında piyasaya sürülecek albümüne Ukraynalılar için silah çağrısı anlamına gelen bir parça ekledi. Planlanan kapak resmini, Bayan Ralko’nun ezilmiş bir rahme inen bombayı gösteren son çizimlerinden biriyle değiştirdi.

Bay Burban, “İlk hafta çok kızgın hissettim” dedi. “Şimdi bu sadece sürekli bir nefret.”

27 yaşındaki rapçi Stepan Buurban, yeni albüm kapağı olarak Kievli sanatçı Vlada Ralko’nun son zamanlarda yaptığı sanat eserlerinden birini kullanmakta ısrar etti.

(The Washington Post için Kasia Strek)

Son iki ayda Ukrayna’nın ön saflarından uzak günlük yaşamı, Rusların her şeyi toptan reddetmesiyle eşleştirilmiş ve dünyaya, özellikle de Ruslara, burada olanları anlatma ihtiyacı gördü. Yıllarca ifade özgürlüğünü yöneten katı bir Sovyet mirasına karşı yokuş yukarı bir savaş veren Ukraynalı çağdaş sanatçılar, şimdi kendilerini bu hikaye anlatımı misyonunun ön saflarında buluyorlar.

Ülkenin dört bir yanından yerinden edilmiş sanatçıların buluşma yeri haline gelen Lviv’deki sokak afişlerinde Ukraynalıları beyaz şövalyeler, ortaçağ zırhlı asil kuşatma savunucuları veya at sırtında trident kullanan adamlar olarak tasvir ediliyor. Ruslar kana susamış ayılar, tıslayan yılanlar, ölü gözlü zombiler ve kırmızı tenli adamlar olarak temsil edilir.

Ukrayna genelindeki metropol merkezlerinde sanatsal tepki hızlı olsa da, doğudan gelenler, sekiz yıl önce federasyonun Kırım Yarımadası’nı işgal edip Donbas’ta savaşı başlattığı sırada Rus saldırganlığına benzer bir tepkinin olmamasından yakınıyor.

Vitaliy Matukhno, Kırım’ın ilhakı sırasında doğu Ukrayna’nın Luhansk bölgesinde bir gençti. Gelişim yıllarını ayrılıkçıların ve Rus unsurlarının Ukrayna otoritesini boyunduruk altına almasını ve Batı kültürünün herhangi bir ipucunu bastırmasını izleyerek geçirdi.

Öğrenciler Lviv Bucha’daki katliamla ilgili afiş hazırladılar

(The Washington Post için Kasia Strek)

Şu anda 23 yaşında olan Matukhno, “İnsanlar Sovyetler Birliği’nde her şeyin daha iyi olduğunu hatırlasınlar diye şehrimizi içeriden yok ettiler” dedi.

İşgalden önce Bay Matukhno bir aktivist, sanatçı ve yayıncıydı. O, çılgın partiler verdi, sanat festivalleri planladı ve meslektaşlarının çalışmalarını içeren bir zin yayınladı. Aylar önce, Lysychansk’taki terk edilmiş bir televizyon istasyonunda, 2002’den kalma bir kayıt hazinesi keşfetti. Donbas’taki savaştan önce bölgedeki yaşam sahnelerinden bir derleme oluşturmayı planlıyor.

Matukhno, “Barış istiyoruz” diyen Avrupalı ​​liberallere sahipsiniz” dedi. “Ruslar ve Ukraynalılar arasında diyalog kurmaya çalışıyorlar. Şu anda olanlardan her Rus suçlu. Onlardan nefret etmeye hakkımız var. Ülkemi mahvediyorlar.”

Lviv Ulusal Sanat Akademisi’nde öğrenciler, kısmen moralleri artırmak, kısmen de kayıtsız ve kaderci üniversite öğrencilerini hava saldırısı sirenleri şehrin dört bir yanında inlediğinde sığınağı gerçekten kullanmaya ikna etmek için bir kampüs bomba sığınağı bir sanat galerisine dönüştürdü. Ziyaretçiler içeri girdiklerinde kırmızı bir çan ve “Putin’in ölümü için çal” yazan bir tabela ile karşılanıyor.

Oyuncu ve şarkıcı Julia Sidorchenko ve Lviv’deki yeni evlerinde sanatçı ve sanat küratörü Vitaliy Matukhno

(The Washington Post için Kasia Strek)

Kaybedilene tanıklık eden dar koridorlarda gezinirken galerinin tenoru değişiyor. Bir sergi, ziyaretçilerden evlerden özledikleri ve birçoğunun geri dönemeyeceği bir şeyi küçük bir kağıda çizmelerini ve Ukrayna bayrağıyla boyanmış bir kibrit kutusuna kaydırmalarını istiyor.

Bombalama başladığında Harkov’da bulunan bir öğrenci, işgal sırasında 24 saat boyunca balkonundan duyduklarını kaydetti. Kayıt boyunca cıvıldayan kuşların sesi patlamalarla kesiliyor. Zamanla, diğer ayakkabının kısa süre sonra tekrar düşeceğini bilmek, barış anları yalnızca endişe yaratır.

Kharkiv Devlet Tasarım ve Sanat Akademisi rektörü Oleksandr Soboliev şu anda Lviv’de yaşıyor ve akademide bir ofis dışında çalışıyor. 1.030’dan fazla öğrencisinin en az 30’unun kayıp ve açıklanmadığını ve birinin öldüğünü doğruladı. Okulun başlattığı bir girişime öğrenciler savaşla ilgili afişler gönderiyor ve sosyal medyada Rusların görmesi için çalışıyorlar.

“Bugünlerde öğrencilere kara mizah konusunda çok daha fazla özgürlük veriyoruz” dedi. “Barış zamanında buna izin verilmezdi. Şimdi ise tam tersi.” Popüler bir tema, ünlü bir Rus savaş gemisine küfür eden Ukraynalı Yılan Adası savunucularının sözlerini içerir. Kritik gemi o zamandan beri battı ve Ukrayna sorumluluğu üstlendi.

Lviv Belediye Sanat Merkezi müdürü Liana Mytsko

(The Washington Post için Kasia Strek)

Ukrayna bu hafta, bir askerin gemiye karşı müstehcen bir jest yaptığını gösteren bir çizim içeren bir posta pulu yayınladı. Bayan Ralko’nun Almanya’ya gitmeden önce kaldığı ve Bay Burban’ın şimdi dizüstü bilgisayarında müzik yapmakta olduğu belediye sanat merkezinde, bir zamanlar çömlek ve Litvanya fotoğrafçılığı sergilerinin yer aldığı duvarlar bunun yerine şiddet tasvirleriyle kaplandı.

Ziyaretçileri karşılayan ilk eserlerden biri, şeytani kayıkçılar tarafından bir nehirde vapurla geçen çocukların resmidir. Koridorun karşısında, biri pantolonsuz dört askerle yerde sinmiş, etrafında yarım daire şeklinde duran bir kadın çizimi.

Bay Burban, bir zamanlar Ukrayna’nın sivil liderliğiyle açıkça alay eden bir müzik çalardı. Bu siyasi ortam artık çok uzak görünüyor, dedi. Bay Burban, “Son şarkılarımdaki insanlarla ilgili sözler artık alakalı değil. İnsanlar artık birleştiği için bir şeyler değişiyor” dedi. “Savaştan sonra bizi ne bekliyor bilmiyorum. Barış içinde yaşamamız, bazı fikir ve değerlere bağlı kalmamız gerektiğinde, o birleşik organizma olmak zorlaşıyor.”



Source link

Yorum yapın

SMM Panel PDF Kitap indir